เจ้าชายยิ้มแฉ่ง ถือฟิกเกอร์รูปสาวน้อยผมทวินเทลสีเทอร์คอยส์อวดให้อีกฝ่ายดู
 
"ซื้อมาอีกแล้วเหรอพะย่ะค่ะ" 
 
"โอ้ เปล่าๆ ท่านทูตอาณาจักรโอตาคุให้มา" เจ้าชายรีบวางฟิกเกอร์ลงบนโต๊ะเมื่อเห็นสีหน้าป่วยๆเหมือน
 
คนเป็นมะเร็งสมองของอีกฝ่าย
 
"โอย..." บารอนลุคทรุดนั่งลงบนเก้าอี้นวม มือกุมขมับพลางถอนใจอย่างแรง 
 
เจ้าชายทอมกอดอกมองสหายหนุ่มอย่างครุ่นคิด 
 
"นี่พวกพ่อเฒ่าแม่เฒ่าพูดกันเรื่องน่าปวดหัวอีกแล้วใช่มั้ย"
 
"ฝ่าบาทไม่น่าถาม" ลุคยกจอกไวน์ขึ้นมาเทลงคอรวดเดียวทางฝ่ายเจ้าชายได้แต่มองหน้านิ่ว
 
"นั่นของข้า"
 
"ค่าชดใช้ที่่ฝ่าบาททำกระหม่อมไมเกรนแดกซ์"
 
เจ้าชายผู้อาภัพคู่แต่ไม่อาภัพแฟนคลับเดินไปที่มุมห้อง หันหลังให้คู่สนทนาถอนใจเครียดเมื่อนึกว่าต้อง
 
มาเผชิญหน้ากับพวกพ่อเฒ่าแม่เฒ่าที่เอาแต่พร่ำบ่นเรื่องนโยบายการเมืองให้เขาฟังในห้องบัลลังค์ยาม
 
ว่าราชการ แต่กลับเฮฮาปาร์ตี้คุยเรื่องงานคอสเพลย์ในสภาผู้อาวุโส
 
พระเจ้า... นี่เคยคิดถึงเรื่องภาษีประชาชนที่บริโภคเข้าไปมั่งมั้ย...
 
"เป็นความผิดข้า... ข้ารู้"
 
"เพื่อความมั่นคงของราชอาณาจักร ฝ่าบาทต้องมีพระโอรสก่อนที่พวกอาณาจักรรอบข้างจะหาทางยึดครอง
 
อาณาจักรเรา"
 
"แต่ข้ามีกองทัพ"
 
"พระองค์มีอัณ(ตู๊ด) เพราะงั้นพระองค์ต้องทำรัชทายาท"
 
เจ้าชายยืนเอ๋อเหมือนโดนฟาดหน้า
 
เจ้าชายกุมขมับเครียดเมื่อนึกถึงว่าพวกตาเฒ่าโอตาคุพวกนี้จะทำอะไรต่อไปในการหา "พระชายา" ให้
 
เขา 
 
จัดงานเต้นรำและหาคนใส่รองเท้าแก้ว... จัดทริปทัวร์ป่าไปจุมพิตเจ้าหญิงที่หลับไหลมาเป็นร้อยปีใน
 
ปราสาทกุหลาบหนาม... จ้างแม่มดมาสาปให้กลายเป็นอสูรเพื่อรอรักแท้... เป็นผู้ป่วยโรคมะเร็งระยะสุด
 
ท้ายที่ต้องการรักแท้ในวาระสุดท้ายของชีวิตเหมือนในหนังเกาหลีสักเรื่อง
 
แต่ละวิธีมั่นช่าง...
 
"เจ้าชาย... ถ้าไม่อยากจะทำตามพวกพ่อเฒ่าก็ต้องทำอะไรแผลงๆให้ฝ่าบาทจับคู่ ฝ่าบาทต้องทำอะไรบ้าง
 
แล้วล่ะ กระหม่อมจะได้ไปเดทกับแฟนกระหม่อมที่ปารีสสักที"
 
เจ้าชายหันควับ
 
"เจ้ามีแฟน?" 
 
"ลอร์ดปีเตอร์ไงพะย่ะค่ะ" 
 
เจ้าชายทอมเลิกคิ้ว... ทำไมนะทำไมลุคมีแฟนแล้วแต่เขายังไม่รู้เรื่อง มันเป็นปริศนาจริงๆ แต่การที่
 
พระสหายของเจ้าชายมีแฟนนั่นก็เป็นข้อดี บรรดาแม่ยกจะได้ไม่จิ้นเขาคู่กับลุคให้มีฟิกต่อยอดอีก 
 
เจ้าชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง ในใจว้าวุ่นแต่เรื่องพระชายาที่บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายเร่งรัด ที่
 
ผ่านมาตลอดสามสิบเอ็ดปีในชีวิต ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาครุ่นคิดเรื่องผู้หญิงมากถึงเพียงนี้...
 
สตรีนางใดนะที่จะมาทำพุดดิ้งให้เขาทานทุกเช้า... ไม่สิ ที่จะมาหารที่นอนคนละซีก... ไม่ๆ นั่นดูหมางเมิน
 
กันเกินไป หรือจะทำข้าวกล่องมาแบ่งกันกินตอนเที่ยงบนดาดฟ้าโรงเรียน ถักผ้าพันคอให้ในโอกาส
 
พิเศษ ทำเค้กให้แล้วก็พูดว่า "ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาให้หรอกนะ" เอ๊ะ... หรือนางจะมาแต่งคอสเพลย์
 
ออกว่าราชการด้วยกันทุกๆวัน...
 
แค่คิดก็...
 
ไม่ๆ นั่นมันการ์ตูนญี่ปุ่นเกินไป แต่ถ้ารอคำทูลเชิญของพวกพ่อเฒ่าแม่เฒ่าในสภาอาวุโสคงได้กลาย
 
เป็นการ์ตูนดิสนีย์อีกเรื่องนึงแน่ๆ 
 
ฉับพลันนั้นเจ้าชายเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่อยู่บนชั้น
 
"วิธีสัมภาษณ์อย่างไรให้ได้งาน... นี่ล่ะ!"
 
ลุคหน้าตื่นหายมึนทันใด
 
"อะไรนะเจ้าชาย!"
 
เจ้าชายทอมยืนยิ้มแฉ่งชูหน้าปกหนังสือที่ว่าอย่างภูมิใจนำเสนอ
 
"ก็รับสมัครมันซะเลยสิ เอาล่ะ เรียกฝ่ายบุคคลมาจดความต้องการของข้า เราจะเปิดรับสมัครพระชายา 1 
 
ตำแหน่ง"
 
บารอนวินเซอร์ผู้ตกตะลึงที่อยู่ๆไฟในการหาคู่ของเจ้าชายที่ใกล้มอดจนเกือบเห็นแต่ขี้เถ้ากลับลุกโชน
 
ขึ้นมาซะอย่างนั้น ขุนนางหนุ่มลุกขึ้นรับพระบัญชา
 
"พะย่ะค่ะ!"
 
"พาพวกฝ่ายบุคคลมาจดคุณสมบัติหญิงในฝันของข้าที่นี่ เดี๋ยวนี้!"
 
-----------------

Comment

Comment:

Tweet